Acadin

Plusklasleerlingen zetten spannende speurtocht door Haags Gemeentemuseum uit

De zogenaamde ‘plusklassen' voor hoogbegaafde leerlingen, zijn vooral bedoeld om kinderen die ‘al wat verder zijn' gezamenlijk extra uitdagingen te bieden. Ook Nutsschool M.M. Boldingh in Den Haag beschikt over een plusklas. Vier van de leerlingen gaan vandaag een wel heel grote uitdaging aan: onder begeleiding van lerares Edith van de Sande wordt namelijk een PDA-speurtocht in de ‘Wonderkamers' van het Haagse Gemeentemuseum uitgezet. En het is aan de plusklassers om de vragen voor de speurtochtdeelnemers te verzinnen...

Het is niet de eerste keer dat Wessel, Quan, Ruben en Alieke met de PDA's aan de slag gaan. Door projectleider Paul Veringa en juf Edith werd eerder namelijk een soortgelijke speurtocht georganiseerd, die alle plusklasleerlingen langs bijzondere plaatsen in het Haagse Zeeheldenkwartier - thuisbasis van de Nutsschool - voerde. Tijdens die tocht moesten deelnemers leerzame vragen beantwoorden, die op de school en de omgeving betrekking hadden. Zo verscheen op de PDA een foto van een lever, zodra de deelnemers een anatomische pop passeerden. Aan de leerlingen de vraag welk lichaamsdeel zij op het beeldscherm zagen. Volgens juf Edith is deze bijzondere vraag geen uitzondering: "Het is erg interessant om te zien welke vragen ze allemaal bedenken. Daar zijn ze zeer creatief in."

Zinnenprikkelende Wonderkamers
De speurtocht die de vier plusklassers vandaag uitzetten, gaat zelfs nog een stapje verder, want de leerlingen gaan op onderzoek in de Wonderkamers van het Gemeentemuseum. Deze wonderkamers - er zijn er 13 - in het souterrain van het museum, zijn thematisch ingerichte kabinetten, die een centrale ruimte omringen waar honderden voorwerpen te zien zijn. Bijzonder: de voorwerpen zijn ‘intuïtief' (op basis van kleur of motief) gerangschikt, zodat de verbeeldingskracht van kinderen extra wordt geprikkeld. En hoewel de gedachte achter iedere kamer hetzelfde blijft, wisselen de tentoongestelde voorwerpen regelmatig. Dat is dus iets wat de scholieren goed in hun achterhoofd moeten houden bij het verzinnen van de vragen. Edith: "Uit alle vragen die de kinderen vandaag verzinnen, filteren we straks de beste. Daarbij moeten ze ook rekening houden met het niveau, want alleen leerlingen uit groep 6, 7 en 8 zullen de speurtocht lopen. Ik vind het overigens belangrijk dat leerlingen uit de plusklas hun kennis met de overige scholieren delen."

Twee vazen
Gewapend met schriftjes en potloden betreden Quan, Alieke, Ruben en Wessel de eerste Wonderkamer, opgezet rondom het thema ‘Functie en Decoratie'. Dat je hier, in tegenstelling tot de meeste reguliere museumruimten, veel voorwerpen aan mag raken én dat er in iedere lade weer een nieuwe ‘schat' verstopt is, spreekt de leerlingen duidelijk aan. Al snel discussiëren Wessel en Ruben enthousiast over de vraag welk van de 20 tentoongestelde mobiele telefoonfrontjes het mooist is. Quan fotografeert ondertussen een zakmes, waar hij net een vraag over heeft verzonnen en Alieke noteert alvast wat opdrachten in haar schrift. "Ik verzin vooral vragen over dingen die ik zelf ook interessant vind," legt zij uit. "Neem de twee vazen die daar staan. Ze zien er bijna hetzelfde uit, maar het prijsverschil is ongeveer 10.000 euro! Waarom? Daar gaat mijn volgende vraag dus over."

Geïntrigeerd
In Wonderkamer nummer twee is het vooral heel erg donker. Slechts een klein beetje paars licht verraadt dat er in het midden van de kamer een tafel met vijf ronde cilinders is opgesteld. In iedere cilinder staat een kunstwerk van keramiek. Zodra er op het knopje naast de cilinder wordt gedrukt, begint deze te draaien en wordt op een projectiescherm het verhaal achter het kunstwerk zichtbaar. De leerlingen zijn direct geïntegreerd.  Juf Edith: "Je ziet hun gezichten veranderen zodra er iets begint te bewegen. Vooral de vraag ‘wat' die beweging veroorzaakt en hoe het verhaal op het plafond wordt geprojecteerd, interesseert ze. Ik had eigenlijk verwacht dat we in ‘no time' door alle kamers heen zouden zijn, maar we zijn al ruim een halfuur bezig en dit is pas de tweede. Als we in dit tempo doorgaan, kunnen we niet eens alle kamers zien!"

Aanraken en aantrekken
Juf Edith krijgt gelijk, want ook de volgende drie kamers worden door de kinderen aan een nauwkeurige inspectie onderworpen. In de kamer 'Berlage en zijn museum' gaat Quan meteen op zoek naar een antwoord op de vraag ‘wie of wat Berlage is'. Pas op het moment dat hij het standbeeld van de architect (kort voor zijn dood verantwoordelijk voor het ontwerp van het Gemeentemuseum) heeft ontdekt, staat hij even stil om zijn nieuwe kennis te noteren. Hoewel de deelnemers dus veel tijd nemen om de kamers te verkennen, is er één opvallende uitzondering: de kamer 'Imitatie en Inspiratie' moet het doen met een sprintje. Het feit dat de volledige kamer is betegeld met witte tegels en je niets aan mag raken, heeft daar vast mee te maken. Alleen Ruben en Wessel staan er even stil, want ook over deze kamer moet natuurlijk een vraag worden gesteld. Met het schriftje op Wessel's rug, noteert Ruben zijn vraag over Chinees porselein. Het enige meisje in de groep, Alieke, heeft het een kamer verderop duidelijk naar haar zin. De 19^e eeuwse jurk met hoepelrok die in de kamer hangt, mag namelijk worden aangetrokken. "Dat mag normaal nooit in een museum," weet Alieke, die zichzelf uitgebreid in de spiegel bewondert. "Hier ga ik zeker een vraag over verzinnen!"

Nog een keer!
Dan is er helaas nog maar tijd voor één kamer. Het wordt 'Uniek en Serie', een ruimte die aandoet als een stoffenwinkel en waarvan één wand letterlijk met verschillende stoffen bedekt is. Terwijl Quan een rekenvraag bedenkt ('Hoe duur is negen meter van de blauwe stippenstof') meten zijn klasgenootjes zich een nieuwe virtuele look aan via de interactieve computerschermen. Wessel: "Kijk, ik heb paars haar!" Vervolgens zit de tijd er toch echt op en is het tijd voor overleg. Want hoewel er dertig vragen zijn verzonnen, is nog niet iedere kamer aan de beurt geweest. De leerlingen mogen kiezen: of er wordt een selectie uit de bestaande vragen gemaakt of ze brengen volgende week nog een bezoekje aan het museum. De stemming eindigt unaniem: "We willen nog een keer!" Alieke: "Dit is echt heel erg leuk en leerzaam om te doen. Ik verheug me nu al op volgende week!"